Üç bölge, tek ölçüt: sıklık
| Bölge | Patlayıcı ortam | Tipik yer |
|---|---|---|
| 0 | Sürekli, uzun süreli ya da sık | Tank iç hacmi, kapalı kapların buhar boşluğu |
| 1 | Normal işletmede zaman zaman | Dolum ağzı çevresi, numune alma noktası, tahliye ağzı yakını |
| 2 | Normal işletmede beklenmez; olursa kısa süreli | Bölge 1'i çevreleyen hacim, iyi havalandırılan kapalı hacimler |
Neden şiddeti değil sıklığı anlatır
Bölge 2'deki bir patlama, bölge 0'daki kadar yıkıcı olabilir. Fark, ortamın ne kadar süreyle var olduğudur. Sıklık arttıkça, ekipmanın tutuşturmama güvencesinin de artması gerekir; bu yüzden sınıflandırma doğrudan ekipman seçimine bağlanır.
Bölge tek bir hacimdir, iç içe geçer
Gerçek tesislerde bölgeler iç içedir: tankın içi bölge 0, dolum ağzının bir metre çevresi bölge 1, onun etrafındaki hacim bölge 2 olabilir. Bu yüzden sınıflandırma bir liste değil, bir haritadır; hangi mesafeye kadar hangi bölge geçerlidir, yazılmak zorundadır.
Sık yapılan hata
Bir alanı “ihtiyaten bölge 1 sayalım” diyerek fazladan sınıflandırmak, güvenli tarafta kalmak gibi görünür ama iki sonucu vardır: gereksiz ekipman maliyeti ve — daha kötüsü — sınıflandırmanın ciddiyetinin kaybolması. Gerçek risk taşıyan bölge, gereksiz genişletilmiş bölgelerin arasında görünmez olur.